2010-01-16 a message from James

Jambo Iedereen... Habari?
Oh ik ben zo veeltalig...
NET terug van weer een inspirerende reis naar Kenia…elke keer is beter dan de voorgaande. Er waren grotendeels uit ‘ups, maar onvermijdelijk zijn er ook altijd ‘downs’…

 

Ook HEEL VEEL dank aan ZOVELEN van jullie voor jullie Kerstwensen, -kaarten, -cadeautjes enz. Allemaal erg gewaardeerd. DANK JULLIE ALLEMAAL!

Ali, dank voor je opmerkzame recensie…ik ben blij dat je ‘Gaudete’ en de Schubert mooi vindt …ik vind ze ook mooi! En de naam van de moeder van mijn vriend is Letitia, niet Trishia, maar hoe ter wereld zou je zo’n ongewone naam ook oppikken, hè?  Jaren geleden zat ik op het college met Letitia’s familie en heb een paar maanden terug een verjaardags-'Tenorgram' voor haar 80ste verjaardag gedaan...een mooie dame..

Deze reis naar Kenia was primair bedoeld om de kinderen nieuwe songs te leren…en dus was het voor onze eigen rekening! Het is belangrijk om dat duidelijk te maken, want we hebben deze keer, terwijl we er waren, ook een korte vakantie genomen. Ik zou me er erg ongemakkelijk bij voelen als we dat zouden doen tijdens de bouw/concertperiode. Maar als we onze eigen vluchten betalen denk ik dat we kunnen doen wat we willen…Het was voor alle kinderen een TOTALE verrassing dat we kwamen en we werden met open armen ontvangen. Je had Josephs gezicht moeten zien! Hij schaterde het uit en glimlachte de hele tijd dat we er waren. En dat was nog voor Maeve en ik Kevin en hem meenamen voor een driedaagse trip naar het tropische specerijeneiland Zanzibar! (Een langgekoesterde wens van mij…).

We begonnen met het geld, dat door mensen zo goedhartig was gedoneerd, aan Samuel te geven …daarna een urenlange muzieksessie met de kinderen. Ze zouden gezongen hebben tot wij instortten…ze krijgen er nooit genoeg van. We namen snel de songs met de kinderen door…want (en dit is nieuws heet van de naald) we gaan in de zomer een CD opnemen met de kinderen, zo rond de tijd van de concerten! Veel mensen hebben er om gevraagd, en als we het kunnen betalen, zal het weer een bron van inkomsten zijn voor het weeshuis. Daarna leerden we hen nieuwe songs en het lijkt erop dat ze die MOOI vinden! "Oh Happy Day", "Amazing Grace", "Consider yourself" uit "Oliver", "Supercalafragilisticexpialidocious!" (hier waren ze helemaal weg van), "Happy Talk" uit "South Pacific", "Top of the World" van the Carpenters, "Forget your troubles, and just get happy" (Judy Garland?)...

We hebben ook andere weeshuizen bezocht omdat Basil ons dat gevraagd had, zodat ze kunnen beslissen wat het volgende project wordt. Dat was nogal hartverscheurend omdat de kinderen op die plaatsen HIV-besmet zijn..dus dat was zwaar.
Er waren ook wat zieke kinderen in Cheryl’s toe we er waren…één kind heeft een grote hersentumor…hoe gruwelijk is dat? Soms vraag je je af…werkelijk…

Na drie dagen van stevige lessen name we onze twee jongens mee op een vlucht naar Zanzibar! De paspoorten zorgden voor veel gedoe, maar ze hadden ze, en weg waren we. We verbleven in het Cristal Resort in de buurt van Paje aan de oostkust aan de Indische Oceaan…ja, voel je vrij om jaloers te zijn…het was prachtig! http://www.cristalresort.com/ (kijk op Gallery) Mooi water, lekker eten en OP een tropisch wit strand!
De vlucht zelf was al bijna genoeg voor de twee jongens…wat een avontuur…iets wat wij nu gewoon vinden. Zelfs roltrappen werden steeds weer uitgeprobeerd! Basil heeft in het verleden een groep meegenomen naar Mombassa, dus Kevin had de zee en een strand al eens gezien…maar Joseph nog niet. Hij is 10, bijna 11, en zag voor het eerst in zijn leven zand en zee (denk je dat eens in). Ze hadden een kleine eco-bungalow voor zichzelf OP het strand. Ze bouwden zandkastelen, vingen krabben (en lieten ze weer vrij Kathy!), zwommen uren en leerden echt zwemmen(!!), aten wat ze wilden, waren op een dolfijnen observatietocht (ik heb voor het eerst van mijn leven met dolfijnen gezwommen – fenomenaal), zijn naar Jozani National Park geweest om zeeschildpadden te voeren, hebben Colobus apen gezien, een historische toer in de hoofdstad Stonetown gedaan en nog zoveel meer! Het voelde alsof hun jeugd, zoals ze die hadden moeten hebben, in 3 dagen gepropt was. En ze waren geweldig gezelschap voor elkaar, en voor ons…zo grappig soms. Je kunt Maeve vragen over de 'The Tanzanian Aged'…ik wordt niet verondersteld het te vertellen. Joseph stelde ook voor om paspoorten voor de krabben te verkrijgen zodat ze ze mee konden nemen naar Cheryl's!

De voor de hand liggende vraag is – waren de andere kinderen niet jaloers? En het antwoord is (met mijn hand op mijn hart) – Nee! We hebben dit al maanden geleden aan Samuel gevraagd. De andere kinderen wilden er alles over horen en zijn oprecht blij voor de twee jongens. De andere kinderen hebben in het verleden ook weleens uitstapjes met ons gehad naar Nakuru en Naivasha enz. en sommigen naar Mombassa…het zijn allemaal geweldige kinderen en willen het beste voor elkaar.

Joseph en Kevin waren geweldige ambassadeurs voor het weeshuis en de liefdadigheid. Steeds beleefd. En mens, wat hebben ze zich geamuseerd…!! Veel mensen vroegen wie deze jongens waren en ik heb visitekaartjes van Kenianen en anderen die willen helpen…dus ik denk dat het allemaal goed is.

Het is weer een geweldige tijd in Afrika geweest. Ik voel me gezegend dat ik betrokken ben bij Cheryl’s en Kenya Build. Het heeft mijn leven voor altijd veranderd.

Iets heel anders, de “Sligo Weekender” heeft me gevraagd een column voor hen te schrijven die begin januari gepubliceerd is? Ik weet niet of jullie het gezien hebben…zo niet, het is als bijlage met deze email meegestuurd. Het is een beetje controversieel…maar ik voelde heel sterk…Verontschuldigingen als het iemand kwetst.

Misschien stuur ik later foto’s…

Groeten en een Gelukkig Nieuwjaar voor elk van jullie!
 
James.