Zeven concerten in Nederland

by Ali

 
Veel woorden gebruikt, maar het waren zeven concerten. Het gemiddelde is minder dan 200 woorden per concert.

Het was fantastisch om de Celtic Tenors weer te zien. Voor deze tour hadden ze Brian MacNamee meegenomen. Hij paste er perfect bij.
Ik ben samen met Madeleine naar alle zeven geweest. Een van de leukste dingen van een aantal concerten achter elkaar is het ervaren van de verschillen, zelfs als de songlist hetzelfde is.

In Weert ontmoetten we ’s middags Marjoeska en Richard. We waren allemaal benieuwd. Welke songs? Zullen ze (een paar van) mijn favorieten zingen?

Ze begonnen met ‘I’ll tell me ma’ in een nieuw arrangement. Dat klonk dus tegelijkertijd bekend en nieuw.
Dan ‘The town I loves so well’ en ‘Finnigan’s wake’. Matthew legde uit waar het over ging.

Daarna ‘Ag Criost an Siol’. Het was de eerste van mijn favorietenlijst. Ik vind het zo mooi. Dit werd gevolgd door ‘Fionnghuala’. Toen drie nieuwe songs. ‘Silent sunlight’ and ‘If I fell’ zijn erg mooi..
‘Funiculi Funiculà’ (met uitleg) kent bijna iedereen.
De volgende was er weer één van mijn lijstje. ‘The holy city’. Ik vond het al heel lang een mooi lied, maar als het wordt gezongen door de Celtic Tenors krijg ik altijd tranen in mijn ogen.

Daryl’s solo ‘Brown eyed girl’ was ook nieuw. Hij vroeg het publiek het refrein mee te zingen, maar ik denk dat het meer een nummer is om nar te luisteren.
Toen ze ‘Remember me’ en de pauze aankondigden, kon ik niet geloven dat het eerste deel al voorbij was.

Het eerste nummer na de pause was ‘Granada’. Het was op een gegeven moment echt grappig. Het is altijd moeilijk om te beslissen wat te vertellen over de grappen. Voor degenen die binnen afzienbare tijd naar een concert gaan is het leuker als ze het zelf voor het horen/zien. Voor de anderen zou het leuker zijn wanneer het wel verteld wordt. Met het oog op Heather is het misschien beter om het niet te vertellen.

Het is altijd goed om ‘Anthem’ (geschreven door de heren van ABBA) te horen.

Dan het nieuwe nummer dat ik onmiddellijk op mijn favorietenlijst heb gezet: ‘Dimming of the day’. Als ik eraan terugdenk, voel ik nog de emoties.

Tijd om bij te komen met ‘You ain't goin' nowhere’ voor James’ solo. ‘Come what may’. Deze laatste staat ook heel hoog op mijn lijstje.

Vervolgens ‘Wanted man’, gevolgd door ‘Matthew’s solo ‘Fearless love’. Ik denk dat ik al eerder heb gezegd dat ik en niet weg van was op de CD, maar dat ik het live mooier vind.

‘The mad lady and me’ deed me terugdenken aan Cork, waar we vorig jaar waren.
De volgende twee nummers vinden een heleboel van ons erg mooi. ‘Caledonia’ and ‘Shenandoah’.
Wederom twee van mijn lijstje.

Na‘Whiskey in the jar’ was het tijd voor het laatste nummer ‘Nessun dorma’. Natuurlijk was het niet echt het laatste. De toegift was ‘Time to say goodbye’.

Voor ons was het: “Tot morgen”.

De volgende dag zijn we naar Delft gegaan. 4,5 uur met de trein. Ik was daar nooit eerder. Ik kom graag in het Noorden van ons land. De mensen zijn daar anders (aardiger) dan die uit het midden of (met name) het Westen. Hier was de show zelfs beter. We vroegen ons af of dat kwam doordat het bijna uitverkocht was. Nu weten we dat er een andere reden geweest moet zijn.

Twee dagen later was het tijd voor Enschede. Leuk om Gabi en Claus weer te zien. Gabi schreef al dat het Brians verhaardag was. Dat wisten we niet, dus hadden we geen aardigheidje meegenomen. Dat deden we een dag later. Echt een aardigheidje want het is niet makkelijk om op zondag in Nederland iets te vinden.

Ik had Heike en Axel wel eens eerder gezien. Alleen gezien. Nu hebben we elkaar echt ontmoet en gesproken.
Dit concert was net zoals het eerste. Ik zei Gabi dat ik verwachtte dat het concert in Hardenberg weer zou zijn als Delfzijl.

De dag erna pikten Ute en Uli ons op in Enschede om samen naar Hardenberg te reizen. We hadden elkaar één keer eerder ontmoet (vorig jaar in Vlaardingen) en zij waren zo vriendelijk om ons aan te bieden ons op te pikken. Het was verschrikkelijk gezellig. Trouwens, Ute zegt dat ik grappig ben, maar het grappigste is hun navigatiesysteem. Toen we van het theater naar ons B&B (800 meter!!!) gingen om ons te verkleden, herberekende die minstens drie keer!!!
We hebben gezamenlijk gedineerd en het is waar wat Ute zei. We hebben aan één stuk door gepraat. En Ute, er is meer te vertellen. Ik zal je snel mailen.

Toen ik mijn kaartje liet zien, zei één van de gastvrouwen: “U komt van ver”. Ze herinnerde zich het concert van vorig jaar. James gaf haar toen zijn roos en zij heeft ons een lift naar ons B&B gegeven omdat het regende.

En ja, het concert was net zo als in Delfzijl.

Weer naar huis voor een paar dagen en op naar Zaandam. Zoals afgesproken ontmoetten we daar Christel. Zij was ’s morgens heel vroeg vertrokken en kwam om 13.30 uur aan in Zaandam.
Natuurlijk hadden we hetzelfde hotel en hebben de middag samen doorgebracht. Het was zo goed om haar weer te zien. Ik was verrast Frieda en Chris weer te zien. Ik heb hen voor het eerst in mei in Sligo ontmoet.

In het eerste gedeelte was ‘Four strong winds’ vervangen door ‘Lay down Sally’. Blij dat ik dat nu live heb gezien. Vanaf het begin moeten we steeds aan een oud paard denken als we de eerste noten horen (SORRY), maar ik ben dol op dit nummer.

‘Wanted man’ maakte plaats voor ‘Pilgrim 33’  en ‘Fearless love’ werd vervangen door ‘Ramblin man’.
Er was een tweede toegift. Weer een van bovenaan mijn lijstje. ‘In the gloaming’.

Weer terug naar huis omdat Ede niet zover van ons vandaan is. Voor mij was dit heel speciaal. Ik moest 15 kaartjes bestellen. Het systeem gaf me kaartjes op 3 verschillende rijen. Christel had een plaats op rij 14. We besloten bij de kassa te vragen of er nog een plaats verder naar voren was. Het eindresultaat was dat we ALLE kaartjes konden omwisselen. Allemaal eerste rij. Het podium was geprepareerd voor een seminar de volgende dag, daarom was het podium kleiner en waren er twee rijen stoelen bijgeplaatst. Jammer genoeg was het verre van uitverkocht.
Vier kaartjes waren voor bekende fans (Madeleine, Chistel, Marjoeska en ik). Eén voor mijn moeder die twee keer eerder een CT concert had gezien. De anderen wilden uitvinden waarom Madeleine en ik zo graag gaan. Geen teleurgestelde mensen in onze groep. Integendeel. Ze hebben allemaal genoten en waren met name onder de indruk van ‘Shenandoa’.
Sommigen probeerden uit te vinden welke stem ze het mooist vonden. Dat werkte niet, ze kunnen nog steeds geen besluit nemen. Ik moet zeggen dat ik dat ook niet kon na één concert.
Wij denken dat dit de beste show was.

Voor het laatste concert moisten we weer naar het Noorden. Weer een lange reis. Christel reisde met ons mee tot Deventer om daar de trein naar Berijn te nemen.

Een uitverkochte zaal. We zaten balkon. Vanaf die plaats hadden we een perfect zicht op Colms handen. Ik ben het absoluut met Ute eens. Zo mooi om hem te zien spelen. Maar…ik had twee lege plaatsen gezien op de eerste rij. In de pauze heb ik het personeel gevraagd of het goed was dat wij er gingen zitten. Dar was goed, dus het tweede gedeelte zaten we weer eerst rij. Niet slecht 6,5 uit 7 eerste rij.

Toen zei de eerste toegift wat we moisten doen. Time to say goodbye (Tot ziens).

Ik weet zeker dat ik een paar mensen ben vergeten te noemen. Ik heb er maar een paar uitgepikt.
Ik voel me weer zo bevoorrecht en verwend. Ik ga aftellen voor Dublin volgende maand. Maar eerst zijn mijn gedachten bij het aftellen van Heather.